de tijd is misvormd
is het een lampepit, ik ruk hem uit mijn hart
maar nee, het is een vuur dat ik niet kan doven
mijn lieve god, ik graaf en ik graaf
ik spit naar mijn zelf dat ik nooit vind
op koorden van vrijheid werd ik geroosterd
zij lieten mij verdorren als een stapeltje hoop
tfuš* is voor hun te zwak, zij verknoeiden ons leven.
Weg met jou, duisternis waar ik naar tuur
door jou verzengd werd ik grootgebracht
o slimheid, berisp mij niet als ik in gekte verzeil
`t is buiten mijn wil door een wil ver van mij
o wolk, wees een mantel waarmee ik je toedek
aan iets anders lieten zij mij niet wennen
met hongerige blik, begrijp goed wat ik je zeg
ben je net als vandaag, o morgen, dan hoef ik jou niet
mijn broeders, verhef je om op eigen benen te staan
want dit schip van het leven doet ons allen vergaan.
* tfuš, beledigend tussenwerpsel (ik spuug op ješ)
|
||
|
||
|
||
|
||
|
