Begraaf daar mijn lijk waaruit mijn ziel reeds verdween
Vertel de waterdraagsters: mijn zoon zo jong ging heen
Het leven zag hij niet, niet anders dan een straf
Gebukt onder zorgen kon ik de waarheid niet zien
Helse pijnen die niet heelden moest ik verdragen
Bundel ze tot een jubelzang voor de volle maan
Bezing ze als een raadsel, dient zich een antwoord aan?
Maak mij tot de oplossing van duizend en één vragen
Breng het als een sprookje want dat bekort de dagen
Van mij die geen hoop heeft voor wie daarop wacht
Schrijf mij op de weg voor de dwalende bedacht
Opdat hij zijn dwaling zal kunnen doorzien
In de dovende kaars vervliegend tot roet
Staart zij, denkt aan mij, hoort mijn woord
De kaars dooft uit en ik word vermoord
Vertel mij toch, wie verbergt wat ik zoek
Hoe ik wat het leven niet toont in het graf vinden moet?
|
|||||
|
|||||
|
|||||
|
|||||
|
