Zij brengt mij een brief bij verre voorouders gehaald
Haar zorg over morgen maakt dat ik in haar tranen zwem
Zij roept mij haar boodschap toe met een heldere stem
O ziel in de klem, spreekt zij, vergeet je problemen
Zoek diep in jezelf, wie heeft jou zo vernederd?
Wie verkruimelde jouw dagen als oude broden?
Hoe zie ik nog verschil tussen jou en de doden?
Keer weer als orchidee, zij het door verlepping zwak!
O Buya, roep ik, toen men u levend in brand stak
Bleef ik achter als een waarheid hangend aan een rek
Men maakt van mij een vraag, ronddolend als een gek
O mijn vorstin, uw naam zal altijd blijven leven
In mijn geest heb ik u een vaste plaats gegeven
U die in mijn hart uw wortels schieten kon
U maakt van mij, o vorstin, een steeds dorstiger bron
Uw liederen mis ik als mijn eigen lied zo verward
Hoe men uw gestalte mismaakt doet pijn aan mijn hart.
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
