Met een maangezicht en na een oogwenk weg sindsdien
wat kwam er tussen ons, mist en regenstralen?
Ligt het soms aan mij dat ik jou zie verdwalen?
Jij, Amsterdam, speelde een spel met mijn krachten
je hield je doof voor mij, negeerde mijn klachten
omspint mij met een web van smart, niet te doorbreken
de weg ben ik kwijt die het been wou oversteken
jee jee jee
je deed mijn hart op hol slaan als een golf op zee
je liet het tranen storten alsof het keien smeet
Dit verwond verlangen is vermoeid, ja opgebrand
het huilt, ik huil mee en ieder ander hier beland
reik mij als een strak en stevig touw jouw hand
trek mij, o mijn lieve ziel, uit jouw kuil voor proviand
Mijn lied, door het verleden niet bedolven
blaas ik op het herdersriet, het blijft je achtervolgen
zo verveeld is mijn verveling dat zij als rivieren vloeit
zij besproeit mijn zorg die daardoor immer groeit en groeit.
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
